|
Uit:
DAS BUCH DER BILDER (1902 en 1906)
EINGANG
Wer
du auch seist: am Abend tritt hinaus
aus
deiner Stube, drin du alles weißt;
als
letztes vor der Ferne liegt dein Haus:
wer
du auch seist.
Mit
deinen Augen, welche müde kaum
von
der verbrauchten Schwelle sich befrein,
hebst
du ganz langsam einen schwarzen Baum
und
stellst ihn vor den Himmel: schlank, allein.
Und
hast die Welt gemacht. Und sie ist groß
und
wie ein Wort, das noch im Schweigen reift.
Und
wie dein Wille ihren Sinn begreift,
lassen
sie deine Augen zärtlich los...
*
PROLOOG
Wie
je ook bent, verlaat ‘s avonds je huis,
ga
weg uit de kamer waar je alles kent;
wat
als laatste voor de verte ligt, is je eigen huis,
wie
je ook bent.
Met
ogen die zich moe en loom
losmaken
van de versleten drempelsteen,
verhef
je heel langzaam een zwarte boom
en
zet hem voor de hemel: rijzig en alleen.
Zo
maak je je wereld. En zij is groot,
gelijkt
een woord dat nog in zwijgen rijpt.
En
zodra je wil haar zin begrijpt,
laten
je ogen haar los, teer en devoot.
*
EXORDE
Qui
que tu sois: quand vient le soir,
sors
de ta chambre où tu sais tout;
au
bord de l’horizon ta demeure est l’ultime:
Qui
que tu sois.
De
tes yeux qui, las, ont du mal
à
quitter le seuil élimé,
lentement
tu dresses un arbre
noir
face au ciel: svelte et seul.
Et
tu as fait le monde. Un monde immense,
semblable
au mot qui dans le silence mûrit.
Et
comme ton vouloir saisit sa raison d’être,
tes
yeux tendrement le libèrent...
* |