|
GOTT
IM MITTELALTER
Und
sie hatten Ihn in sich erspart
und
sie wollten, daß er sei und richte,
und
sie hängten schließlich wie Gewichte
(zu
verhindern seine Himmelfahrt)
an
ihn ihrer großen Kathedralen
Last
und Masse. Und er sollte nur
über
seine grenzenlosen Zahlen
zeigend
kreisen und wie eine Uhr
Zeichen
geben ihrem Tun und Tagwerk.
Aber
plötzlich kam er ganz in Gang,
und
die Leute der entsetzten Stadt
ließen
ihn, vor seiner Stimme bang,
weitergehn
mit ausgehängtem Schlagwerk
und
entflohn vor seinem Zifferblatt.
GOD
IN DE MIDDELEEUWEN
En
ze hadden Hem in zichzelf uitgespaard
en
ze wilden dat hij bestond en rechtsprak,
en
ze hingen tenslotte met speels gemak
(ter
verhindering van zijn hemelvaart)
het
gewicht aan hem op van hun kathedralen,
heel
die massieve last. En hij hoefde enkel maar
over
zijn eindeloze cijferreeks signalen
gevend
rond te draaien, duidelijk herkenbaar
als
een klok, voor hun doen en dagelijks werk.
Maar
plotseling kwam hij geheel op gang
en
de mensen van de ontstelde stad
lieten
hem, voor zijn stem heel bang,
verdergaan
met een zichtbaar slagwerk,
en
kozen voor zijn wijzerplaat het hazenpad.
DIEU
AU MOYEN AGE
Ils
l’avaient enfermé au fond d’eux-mêmes
et
ils voulaient qu’il existe et fasse justice,
enfin
(pour l’empêcher de monter au ciel)
ils
le chargèrent de la masse pesante
de
leurs cathédrales. Ils le voulaient
tournoyant
par-dessus ses nombres infinis
faisant
des signes et telle une horloge
indiquant
l’horaire de leurs tâches journalières.
Mais
tout à coup il se mit en marche pour de bon
et
les gens de la ville stupéfaite
effrayés
par sa voix
le
laissèrent aller son chemin
avec
sa sonnerie pendue au-dehors
ils
s’enfuyaient à la vue de son cadran.
|