INHOUD HAANS & RILKE
HOME
TEKSTEN
AUTEURS
AUDIO
SPECIAAL

De gedichten van Rainer Maria Rilke

een drietalige bloemlezing met Nederlandse vertaling van Ad Haans

 

DER PAVILLON

 

Aber selbst noch durch die Flügeltüren

mit dem grünen regentrüben Glas

ist ein Spiegeln lächelnder Allüren

und ein Glanz von jenem Glück zu spüren,

das sich dort, wohin sie nicht mehr führen,

einst verbarg, verklärte und vergaß.

Aber selbst noch in den Stein-Guirlanden

über der nicht mehr berührten Tür

ist ein Hang zur Heimlichkeit vorhanden

und ein stilles Mitgefühl dafür -,

und sie schauern manchmal, wie gespiegelt,

wenn ein Wind sie schattig überlief;

auch das Wappen, wie auf einem Brief

viel zu glücklich, überstürzt gesiegelt,

redet noch. Wie wenig man verscheuchte:

alles weiß noch, weint noch, tut noch weh -.

Und im Fortgehn durch die tränenfeuchte

abgelegene Allee

fühlt man lang noch auf dem Rand des Dachs

jene Urnen stehen, kalt, zerspalten:

doch entschlossen, noch zusammzuhalten

um die Asche alter Achs.

 


 

HET PAVILJOEN

 

Maar zelfs nog door de vleugeldeuren

met het groene en vervuilde glas

is een spiegelen te bespeuren

van wie er lachend gelukkig was:

geluk vol allure dat zich liet verbeuren,

dat zich verborg, verheerlijkte en vergat.

Maar zelfs in de stenen guirlandes

boven de niet meer gebruikte deur

is een hang naar geheimen van bodes,

naar de blik van een stille voyeur.

En zij sidderen soms, of het spiegelt,

of een windje er schaduwend over lag;

ook het wapen, als eens op een omslag

te gelukkig en haastig gezegeld,

spreekt nog. Hoe weinig kon men verjagen:

alles weet nog, schreit nog, schrijnt nog -.

En bij het weggaan, in tranen bij vlagen,

door de afgelegen laan,

voelt men nog lang op de rand van het dak

die trouwe urnen staan, die koud en gespleten,

van het oude weedom de droeve kreten

standvastig bewaren rond de assenslak.

 


 

LE PAVILLON

Même encor par les battants des portes

aux vitres vertes et délavées,

on peut sentir un reflet de souriantes

allures et un éclat de ce bonheur

qui là, vers où elles ne s’ouvrent plus,

autrefois se cacha, s’exalta, oublia.

Même encor dans les guirlandes de pierre

qui surmontent la porte oubliée,

se cache un goût d’intimité secrète

pour lequel en silence elles vibrent -,

et frémissent parfois, comme un reflet,

quand un vent les couvrit de son ombre;

même l’écu - comme apposé sur une lettre

en un excès de hâte et de bonheur -

parle encor. Qu’on fit fuir peu de choses :

tout sait encor, pleure encor et fait mal -.

Et s’en va-t-on par l’allée isolée

humide de larmes,

on sent longtemps sur le rebord du toit

ces urnes, froides en fêlées :

mais décidées à retenir encore

les cendres des soupirs anciens.

 

 

vignetleaf.jpg (789 bytes)