INHOUD BESTE GEDICHTEN
HOME

BRABANTS

AUTEURS
TEKSTEN
POEZIE
INTERVIEWS
SPECIAAL


Print deze Pagina

Hendrik Gielissen


De Peel

 

In ít moer van de Peel is mijn troost verdronken.

Mijn leven is tussen de smelen vergrijsd.

In ít drassige moer is mijn blijheid gezonken,

Waarboven de vochtige nevel nu rijst.

 

Nu ga ik de vale Peel overschouwen,

Om te zien, of mijn troost door de eenzaamheid zweeft,

Maar ík zie slechts het dampende mistige grauwen,

Der vlakte, waarin nu geen vreugde meer leeft.

 

Toch trekt mij de zucht om mijn troost weer te vinden

Naar ít ruige en rauwe moeras van de Peel.

Een eindeloos heimwee blijft altijd mij binden,

Al belooft ook dat triestige land mij niet veel.

 


 

Uit: Brabantia Nostra, jrg. 2, nr. 13