INHOUD WERK VAN RAAK
HOME

ALLE TEKSTEN

ALLE AUTEURS
INTERVIEWS
BRAABANS

 

Werk van Cees van Raak

Brief aan Tilburg

Zelden hoor ik je meer, je straten
laten zich niet meer lezen. Mijn ogen
vullen zich nog immer met deze vreemde stad.
Het is al enkele jaren geleden dat ik je verliet.
Maar dan, op een doordeweekse dag,
op een dag zoals deze, stuur je foto's
van ons verleden op, wakker je verlangen aan.
Stuur je je geuren naar een verloren zoon.
Als een soort medicijn, geheugensteun,
om niet te vergeten: herinner je!
En ik verbaas mezelf, je straten, huizen
melden zich. Die vele fietsers, kinderen,
dat ene meisje, altijd fluitend,
op d'r oma door de statige Tuinstraat.
(Niemand fietst hier, niemand fluit.)
Het mooiste pand laat zich weer bewonderen,
ingetogen Jugendstil, halverwege de Noordstraat
- dr wilde ik toen o zo graag wonen.
De winkeltjes, antiek, curiosa, bric--brac,
de tweedehands boeken. De galeries,
steeds verrassend. De zaterdagse markt
met de bonte seizoenen van land en zee.
De Nieuwlandstraat, met om de haverklap
'n bekende, n 'n klote-auto op het trottoir.
De rozen bij het Pauluskerkje, bedwelmend.
Daarachter, die geweldige, stoere
bomen, vol verrukking keek ik er tegen op.
Het intieme Vincentiuspad met
die kleurrijke, vlindervolle tuinen
- men zei dat er elfen huisden.
Die nachten op mijn balkon in de Schoolstraat,
het mooiste als het regende,
het mooiste met heldere sterren,
het mooiste met een vriendin.
De Muzentuin, imposant. De dodenakker,
geheugen van de stad. Swingavonden.
Poziemiddagen. Concerten. Kroegen.
Weemoed, Langeboom, de Plaats,
De Vorst, de Voortuin, Paradox.
Ja, de jazz natuurlijk, bebop, funky.
Met m'n vrienden voetbal kijken.
Ik mis je, m'n geboortestad.

Ik weet het: heimwee kan alleen
in weerzien genezen. Misschien
jaag ik een schim na, maar
wel een als die van Van Gogh.
Gaat het goed met je?