INHOUD VAN SCHILT
HOME

BRABANTS

AUTEURS
TEKSTEN
INTERVIEWS
SPECIAAL
HEILIGE BOONTJES


Print deze pagina

ELIE VAN SCHILT

We zen ut kwt


Kningswaai, de Jordaan , Kaoien hoek en ok ut Kedent.

Korvelshuukske, Binnenrotten, niemand die de buurt nog kent.

Ut Gtenperkske, dun Hge Dries, de plakken en ut Langelaor.

De miste weten ut nie te vnen, ok al zen ze veftig jaor.

 

De skaai, is niemer te onderschaaien, de miste torens zen te kort.

Ok de hge schorstnppen, ze zen weg , liggen op de stort.

De textiel is allang begraoven, ok de juut en de toddenkt.

Wurrom ? ik zoch ut niet weten, misschien was hier de grond te ht.

 

Ut standbild van Peerke, van Zwijssen en ok die van Willem twee.

Stonden un bietje in de weg, ok ouwerwets, on de kaant ermee.

We hebben nou un dkplank en unne toeter gewoon langs de weg.

Ze noemen ut kunst, weg gegooid geld, ut is sunde dekkut zeg.

 

Ik mis um, onze lindenbm, de vismert en ok ut ouw stadhs.

Ok in de Hasselt, men parochiekerk, mee unne toren zonder krs.

Kom ik nou, van waor dan k, wet was schonste stad binnen gereeien.

Dan denk ik, ut is toch wir Tilburg, mar nie z as ut was, lang geleeien.