INHOUD VOGELS
HOME
SPECIAAL
AUTEURS
TEKSTEN
BRABANTS
INTERVIEWS

Tekening: Jac. van Luijt

 

VOGELS IN BRABANT
Een gedicht van Lodewijk van Woensel

De kneuter en den dichter

 

D'r zaat es 'n kneuterken op de hi

Te kwinkelen en te kwettere.

D'r kwamp toevallig 'nen dichter veurbij,

'nen dichter der Brabantse lettere.

 

De kneuter die knipte z'n eugskes toe

En knepperde-n-es mee z'n bkske;

Toen zin ie, zeg dichter, nou zing ik veur oe

'n Lieke van hier op m'n tkske.

 

En 't kneuterke schraopte gducht z'n keel

En 't zette z'n ige an 't zinge;

Och 't din zu z'n best um 't miste gekweel

Uit z'n krakelend keelke te wringe!

 

Den dichter heurde-n-et kneuterken aon,

D zon al wa 't kos, in de vruugte;

In 't n oog van't peuterke blonk 'n traon

Toen 't ophaauwe moes van de muugte.

 

Toen zin den dichter , zeg kneuterke klin

We moeten et sme perbere;

Ge wordt allinnig te muug en ik men

D'k van uw mee plezier zal lere.

 

Toen zijn ze samen an 't zinge gegaon

De kneuter, hil hg, in octave,

Den dichter mee basstem, um diep onderaon

De tegepartij op te grave.

 

Dan namen ze afscheid mee droevigen blik

En zinne "tot ziens" en -- de groete.

En 't kneuterke snetterde nog mee 'ne snik:

"Wa zund nou al schie te moete."

 

Den dichter zin troostend: "zij stil, 'k kom terug"

En zwide van vr nog nao 't tkske

Daor ginds op de hi waor de kneuter wir vlug

Te springe zaat in z'n grew pkske.

 

Lodewijk van Woensel

De kneuter en de dichter

Uit 'De kneuter'

Eindhoven 1957