Pozie in een Brabants dialect
Ode aan de Dommel
Ingestuurd door Jan Bruens, bezorgd door Ben van de Pol


de Dommel

 

Ze is altijd 'n stuk van ons lve geweest

die Dommel, mee d'r kolke en draai

mee d'r bedding van gras en d'r pluimkes van riet

die zu vrien'lijk in de weind nao oe zwaai.

 

Van oorsprong is ze Bels, mr w hindert d nou?

An de grens wordt ze gewoon Nederlandse

en zonder pepiere of geldig bewijs

kumt ze sierlijk ons land binnendanse!

 

Gnne komies die d'r vraog nao d'r pas of triptiek

gnne sluitbm die houdt 'r daor tege

gn douane die in d'r begazie moet zien:

ze is vrij op d'r kronk'lige wege.

 

Ze kumt in ons drp tussen waaie en bemd

en kannidasse in deftige rije

ze gee rustig d'r gang en mee anhauwend geduld

scheurt ze stukke van heel landerije!

 

Ze kumt nffe 't kestelleke, en 't is zund d'k et zeg

't is herbouwd: dur nen brand gong 't verlorre!

en nffe ne meule -urst h'n we er zo twee-

deur de jaore rune geworre.

 

W wijer, b de brug, daor kruist ze ne weg

gemaokt ons Lieve Vrouwke ter ere

want over dien dijk, dwrs deur de moeras

trok me te bvert, wel duizende kere!

 

Dan kumt nog 'n stuk ongerepte natuur

ben d'r vrmd, dan lopt 'er verlorre

en ginds an de sluis, b de mond van 't kenaal

is ons Dommel wer'n "stadse" geworre.

 

Vort strmt ze dan, Den Bosch tegemoet

daor is 't niemer Dommel, mr Dieze

en kumt ze -zo gezeed- ongemerkt haost hier deur

we zalle ut 't oog nie verlieze:

 

D z'is 'n vurbild vur ons op d'r oerouwe tocht

want w lief en leed z'k zag gebeure

ze trok er z'n eige van niemes niks an:

mr bleef plichtgetrouw strome en scheure.