INHOUD FEEST
INHOUD LEED
INHOUD VARKEN
HOME
AUTEURS
TEKSTEN
BRABANTS
INTERVIEWS
SPECIAAL

Print pagina

De feesten en partijen van vroeger
Stuur uw bijdrage aan: leed@brabantsdagblad.nl

Hoe het varken aan zijn krulstaart kwam

Ingezonden door Louis van Cuijk (prozaversie) en Nico Verhoof (rijm)

Johan Biemans merkt op dat de tekst een vertelsel is van Felix Timmermans


Inzending van Louis van Cuijk

 

"Het verken"

 

Vader vraagt Clarreken, waarom lopen de verkens in hun bloot lijf ?

Omdat ze geen haar hebben, zegt Cecilleken.

En opnieuw vraagt Clarreken, waarom lopen de verkens in hun bloot lijf?

En waarom loopt het op z'n tenen?

En waarom is zijn snuit zo lang, en waarom heeft z'n staart een krolleken? En de vader verzint!

Toen onzen lieven Heer de dieren had geschapen, waren ze allemaal in hun bloot lijf. En nog diezelfde dag zou hij ze, met de hulp van de engelen, naar hun aard en karakter kleden. Elkendeen stond braaf en geduldig ordelijk op root, en wachtte zijn beurt af. Maar het verken gulzig vanaf den beginne, was uit de root gelopen, snuffelend langs de grond, en was in het bos gekomen, waar het begon te smullen en te smeren aan malse sappige wortelen. En als het goed gegeten had, lei het zich van de deugd op de grond en ging slapen, met zijn vier pootjes naar omhoog.

Het was eerst, als de zon onderging dat het wakker werd en zich plots herinnerde aan de kleding der dieren. Van de ene pas holde het naar de plaats, waar de kleding gebeurde.

En het kwam vele dieren tegen, allen schoon gekleed en geschilderd. Verschillend en kennelijk van elkaar. Het schaap had een wit hemdeken van krollekens wol aan, de ezel een grijs

kleed, met op de rug een bruin kruis geschilderd, omdat hij later in Jeruzalem Onze lieven heer moest voeren. De leeuw was gekleed met manen, gelijk enen palmboom. De koe had witte en bruine plakken. De tijger was geduldig gestreept langs weerskanten, rechts en links rats hetzelfde. Zelfs de kikvors,die niet kon kiezen of hij uit of in het water leven zou, had een strak om de leden passend impermeabeltje aan, dat met allerlei vreemde figuren was beschilderd.

De hond had haren naar keuze, de ene lang, de ander kort.

De geit droeg een baardje gelijk enen stadhuisklerk. De haan had zoveel schone pluimen gekregen, dat hij er geen verblijf mee wist, en daarom de langste op zijnen rug droeg.En de vogels, al de vogels, zo schoon kan men niet dromen lijk die schoon gekleed waren.

Het verken spoedde zich dan danig, om een zo een schoon kleed te hebben. Het kwam buiten asem op het lege plein aan.

Maar ach, wat verschoot den Lieven Heer, toen daar het verken naakt kwam aangedraafd. Want hij zat juist met al zijn engelen op enen wolk om terug te drijven naar den hemel, de verfdoos was op, en de lakenkist zo leeg als een lampenglas.

"Gij komt te laat" zei onzen Lieven Heer tot het varken, zie de verfdoos, met geen vergrootglas vindt gij nog een leksken. Zelfs de borststelkens zijn uitgewassen in de gracht. Ach nu loopt gij alleen naakt, verken, verken toch, waarom zijt gij uit de root gaan lopen ? En de engel stootte reeds met zijnen schouder tegen de wolk om hem in beweging te zetten. Maar het verken begon te huilen en te schreeuwen, zo hevig, dat zijn snuit er lang van werd, zijn oogkens er van weg kropen, en onzen Lieven Heer er zelf bleek van uitsloeg.

Hij had zo geerne het verksken geholpen, bijzonder nu het zo lelijk geworden was.

En het verken maar schreeuwen, "ik ben bloot, ik alleen ben bloot!! En geen enkel versiersel geen enkel ornamentje aan mijn lijf. En met zo weinig ware ik al content". Maar onzen Lieven Heer, kreeg met al dat schreeuwen, nog geen kleuren of laken erbij.

En van spijt draaide onzen Lieven Heer zijn gouden lokken om zijn vinger. En er bleef ene schone kurketrekkerslok aan hangen, en meteen had hij het trieste slappe staartje van het verken in het oog, en schoot hem een echt schoon gedacht te binnen.

"Kom hier" zei hij tegen het varken, en hij nam het pijpijzer, waarmee hij het schaap en de andere dieren gefrisseerd had, en warmde het aan de eerste ster die reeds in de blauwe hemel openknopte, en zette er het slappe staartje mee in een sierlijk krolleken. "Meer kan ik niet doen" zei de Lieven Heer, ik kan toch uw poten niet in krollekens zetten. Maar het verken zag om naar zijn staartje, en vond dat het schoon was., en knorde van blijdschap, en het was er zo fier mee, zo pronkerig, dat het ervan op zijn tenen liep, lijk een rijk madammeken met enen nieuwe hoed!!!

 


Inzending van Nico Verhoof (opgetekend uit een verzenschrift)

 

Hoe 't vrreken aon z'n stertje kwaam!

Toen Ons Lieve Heerke al de dieren ha'geschaopen,
leeuwen en tijgers, schaopen en de aopen,
koeien en kippen en ezels en beeren,
liepen die dieren zoo mar rond, zonder kleren.
Mar Ons Lieve Heerke naam lappen, kwaast en verf
en kwaam mee d'engeltjes omlaag naar Adam's erf.

Adam en Eva keken toe vanaf 't weike
en 's Lieven Heer zette al de dieren op 'n rijke.
en daar begos ie te toveren met alderhaande lappen
en verf, zo schoon d ge't nog altij nie kunt snappen
hoe ieder dier z,n eigen kleeke kreeg
en 's Lieven Heerke streek z'n hele verfpot leeg.

Ocherm het verreke, van ouds her 'nen echte sloeber
waar snuffelend uit de rij gelopen op den schoeber,
aat blaoikes, peekes en k afgevallen vruchten
en wier z lekker dik dt zwaor begos te zuchten:
oei, oei, w zei'k toch dik
ik h volop genocht
en 't viel in et bos in slaop, de ptjes in de locht.

Mar enkele uurkes laoter wier diejen erme stakker
van 't lollig, luid lawaai van d'aander dieren wakker
en 't jankte: " oei de's waor, we krijgen 'n lievraike
van 's Lieve Heerke!",
en hij liep door de eiken- en beuken- en maasten-boskes
naar de stee van Adam opaon
waor-t-ie al 't opgedirkte vee zag staon.

W's d ? Mee loeien, brullen, gieren
mee blaoten en blaffen komen daar al de dieren
gehuppeld en gevlogen, schoon, in bonte kleuren
bekleed, beklad van aachteren en van veuren
en hauwen optocht deur 't lentelijk paradijs
en elk dier zingt mee, elk op zun eigen wijs.

Verhip, 't schaop in 'n hemd van wolle krullen,
't jubelt " b - b - b ! - 'k zit werm in m'n spullen".
de leeuw mee maonen, die-t-ie los laot zwieren
brult van plezier as Koning van de dieren.
Den ezel is in't grijs, mee 'n kruis op zijnen rug
omdet-ie Christus eens moet dragen, en dan vlug!

Den haon vol bonte pluimen kraait volop Victorie
de pauw, die pronkt wijd-uit mee gruune en gauwe glorie,
de geit loopt blij te springen om z'n sikske,
de kinkenduut op 't lest, huppelend van pure lol
in 't strakke zwemkostuum, kwaokt z'n buikske bol.

En 't verreke, ocherm, liep gauw naor 's Lieven Heerke,
die al de locht in klom al op z'n gouwe leerke.
" Oei, 't verreke is nog bloot ? Foei verreke weggelopen!
de stof is op, de verfdoos leeg, mar 'k heb nog wel w knpen.
Die krijgt gij op uw buik, dat lijkt wat op 'ne jas,
en d kompt-u, "mijnheer-goed-leven" goed van pas!"

Mar 't verreke knorde hard en 't liet z'n stertje hangen,
z'n ogen wieren klein en kropen weg, z'n wangen
verdwenen van sjaggerijn, z'n snuit wier as 'ne toeter
z lang van puur verdriet en 't schreeuwdw as de foeter.
't jankte en 't gierde scherp asof 't gekieteld wier,
en Ons Lief Heerke kreeg meelij mee 't goeie dier.

Hij zee: " kom hier " en viet 't verreken bij z'n stertje
en 't verreke liep al aon, gelijk 'n vurig perdje.
" Ha, ho, 'n bietje kalm, ik wil U wat versieren,
gij, aller lelikste en nuttigste aller dieren".
" Gij levend spek-marsepijn, zie daar 'n fraaie krul,
een lollig tierlantijn, tot sieraad, goeie knul!"

Toen keek 't verreke om en 't zag z'n stertje krullen
en 't knorde van plezier, - en al de bonte prullen
van haon en pappegaai, van pauwen was 't vergeten.
d stertje kos vergimd schoon wiebelen bij 't eten.
En 't trippelde op z'n teentjes, trots as 'n madam
omdat 't nog zo laot aon zo 'n schoon stertje kwaam.