CUBRA

INHOUD PIERRE VAN BEEK
HOME 
BRABANTS
AUTEURS

PRINT

Flaneur (ps. van Pierre van Beek) - columns

 redactie: Ben van de Pol

 

Nieuwe Tilburgse Courant - dinsdag 18 augustus 1959

 

 

Recht uit Het Hart 15

  

"Het schreit in mijn hart"...

 

"Il pleure dans mon coeur comme il pleut sur la ville"... Het schreit in mijn hart zoals het regent op de stad... Daar zit al een heel stuk weemoed gevangen in die paar woorden van Paul Verlaine, de Franse dichter, die wel eens een scheve schaats reed maar zijn "Sagesse" schreef "in staat van genade" zoals Mien Proost ooit ondeugend heeft opgemerkt. We weten niet waar die Franse woorden plotseling vandaan kwamen. Ineens waren ze er en gingen hun trage gang door onze geest toen we aan het einde van "Het Hart" dachten. 't Zal voor velen wel moeilijk zijn met de gedachte, dat het afgelopen is vertrouwd te raken... Was het voor sommigen niet een stukje van hun eigen hart... van hun eigen ik geworden?... En ondergaan zij dit afscheid niet als "een beetje sterven"?... Wij in ieder geval wel!

Nooit meer over die tentoonstelling flaneren!... Nooit meer stukjes daarover schrijven!... Ge moet er nog aan wennen!... Het zal lang duren eer we weer in het Leypark kunnen komen om daar alleen 't park te zien... We vrezen, dat er steeds weer paviljoens zullen staan - ook als de gazons hun rechten hernomen hebben. Daar stond "de Textiel"..., ginds het "Paleis voor de Vrouw"..., in de schaduw van de bomen "Onderwijs"..., bijna onder de bomen de oranje koepel van Brabant.... Zů zullen ze in processie voorbijtrekken, die paviljoens, gehuld in de kleurige sluiers van hun eigen sfeer... En bij de vijver zal nog lang de geest waren van die opera-achtige avond van het folkloristisch festijn toen daar zelfs SardiniŽ te zingen stond...

Voor ons zal het Leypark nooit meer worden wat het vroeger was: een kaal park met rare uitschieters, in- en uithammen als evenveel getuigen van door de gemeente verloren processen?... Sinds "Het Hart" is het Leypark boven zichzelf uitgestegen. 't Is voortaan het park van de droom, het park met een geschiedenis en misschien ook wel het park van een nieuw begin!...Als we het dan tůch over een nieuw begin hebben, moet ons iets van het hart. In de voorbije dagen drong zich een oude herinnering aan ons op. We zagen ons zelf staan in het Leypark toen het nog in zijn stadium van geboorte verkeerde. Vele jaren geleden. Het kan in het voorjaar of de herfst geweest zijn. In ieder geval was het een gure dag toen we de officiŽle planting van een boom bijwoonden. De eerste Leyparkboom.

Een Wilhelminaboom hadden we al lang en daarom was het misschien wel een Julianaboom! Welnu, al flanerend hebben we tevergeefs naar deze boom gezocht. Bij de toegang tot het ontspanningscentrum ontdekten we naast een brandkraan een boom die de onze wel eens geweest kon zijn. We hebben hem vriendelijk ondervraagd maar hij zweeg in alle talen. En er was niets aan hem, dat van zijn officiŽligheid getuigde... Toen is het ons bang om het hart geworden. We voelden ons een beetje verantwoordelijk voor die boom... Als een moeder, die plotseling haar kind mist, hebben we in paniek uitgeroepen (maar zonder dat iemand het horen kon!): "Boom van mijn hart, waar ben je!!... In de storm der tijden tenondergegaan?... Doodgewoon vergeten!... En als dat allemaal niet zo is, waarom onderscheid je je dan in niets van alle andere bomen?"...

Wij waren en bleven de stem eens roepende in het Leypark, waarmee we het lot van die bekende woestijnroeper deelden. Sindsdien hebben we geen oog meer dichtgedaan... Zo zijn we nu eenmaal!... Heiligen hebben al kaarsjes gehad... Monumentjes plaatsen doen we niet... maar wanneer nou onze boom, als herinnering aan "Het Hart", weer eens aan de vergetelheid ontrukt werd?... 't Was toch potdorie een bijzondere boom!... Misschien, dat we dan ook nog wel eens die melancholische dichtregel van Verlaine kwijt raken en nooit meer behoeven te schrijven: "Het schreit in mijn hart"...

 

FLANEUR