INHOUD HET IS ALTIJD VANDAAG
INHOUD WILLEM IVEN
HOME
SPECIAAL
AUTEURS
TEKSTEN
BRABANTS
KUNST
FOTOGRAFIE
AUDIO

Print Pagina

 

 

 

Bijziend

De mens in zijnen operatiejas zit in de hal vant ziekenhuis aan zon lullig laag tafelke. Hij blaaiert in van die boekskes.  Revuus, Hot Nuuws, Ritsels en Playboysen. Die liggen daar gewoon voor het vatten. Voor de mensen op zn gemak te stellen, denk ik. De mens vat, blaaiert, zucht en probeert zijn gemak.
Er komt n zuster. Geen echte trawwens, want ze heeft geen kruis maar ne pieperd. Ze vraagt of hj-daar het soms is. Ja soms, zegt de mens en dan moet ie mee op n wielekesbed.
De zuster zegt Zo meneer, daar zijn we dan. De mens moet zijn onderboks en alles uitdoen, maar hij krie wel witte sokken aan. Ze duu n lamp aan, maar tis geen gewoon lamp, want zij ken die laten scheengen krek zo zj het wil, en ze lot die scheengen  op wat denkte? Op zennen buik. Met kwast, werm water en zeep wordt den buik en zo zijn best ingezijperd en gespt.
Wa doede naw?zi tie.
Gewoon, inzijpen.
Waar of dat veur is? vraagt ie.
Ik moet w scheren van onderen, zegt ze.
Ken nie kloppen, zegt de mens, want dr moesten ze hum nie opperijereren, maar aan meen ogen, want ik zie alles nie.
Wist de zuster ook wel, zei de zuster, maar voor alle oog-operaties, zei ze, moesten ze tch de mensen den buik en daar ommetrent gelijk scheren.
Want dr zijnder zat die de ogen in de zak hebben.

(Het is altijd vandaag)